Nu bijna 15 maanden geleden vonden er in dit land federale verkiezingen plaats. Het electoraat had de kaarten heel voorspelbaar geschud. Met een niet mis te verstaan signaal: een grote middelvinger naar het politieke establishment. Meteen het startsein voor wat intussen bekend staat als ‘De Slakkengang Over De Langenberg’. Met onderweg een wereldrecord voor de meest langdurige regeringsvorming ooit. And counting

Regeringsvorming in België: De Slakkengang Over De Langenberg…


FOUTE FREQUENTIES

De N-VA scoorde ronduit slecht. Het rietje dat de rug brak van de partij die nochtans steevast op weg leek haar grote impact op het land te behouden, was het fameuze Marrakesh-akkoord. Niet dat de N-VA welwillend stond ten overstaan van dit ‘Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration‘. Maar de partij had in de laatste rechte lijn naar de eindstreep ook geen val van het peloton uitgelokt. Voor het volk was dit een afknapper.

Het politiek establisment en electoraat zitten al lang niet meer op dezelfde frequentie. ‘Politiekers’ zijn vastgereden in achterhaalde spanningsvelden als Links versus Rechts, Vlaming versus Waal, Nederlands versus Frans, Federalisme versus Confederalisme, Arbeid versus Middenstand etcetera. Terwijl het volk, deels bewust maar grotendeels onbewust, in een andere arena vertoeft. Namelijk die waar globalisme en patriottisme mekaar in de ogen kijken.

Trump heeft de leiding genomen van een wereldwijde beweging die het globalisme resoluut afwijst.


STRIJD OM SOUVEREÏNITEIT

Globalisme versus Patriottisme. Dát is feitelijk de grote tweestrijd die momenteel wereldwijd woedt. Her en der in de luwte, maar dikwijls ook op straat. Het is op zijn duidelijkst te observeren in de Verenigde Staten, waar die clash – met de verkiezingen in zicht – zelfs naar een fysieke confrontatie evolueert.

In ons land is er amper één partij die dat begrepen heeft. Met name de partij die niet met naam mag worden genoemd. De olifant in de kamer waarvan de muren naar binnen trekken. Maar dat terzijde.

Ter duiding: het globalisme beoogt een mondiale constructie onder het commando van een beperkte elite. Globalisme staat voor CENTRALE PLANNING met TOTALE CONTROLE over land, water, fauna, flora, voedsel, energie, mineralen, bouw, productie, economie, wetshandhaving, onderwijs, informatie-verstrekking, grondstoffen en uiteraard de MENS. Mens en bedrijf zijn in die ‘Nieuwe Normaal’ aan handen en voeten gebonden, individuele vrijheid is een geëvaporeerd grondrecht.

Het patriottisme daarentegen staat voor soevereïniteit van landen, volkeren en culturen. Elk land stippelt zijn eigen toekomst uit en streeft naar onderlinge verstandhouding, samenwerking en handel. De vrijheid van het individu is ‘not negociable‘. Migratie moet kunnen, gesteld dat het op een verstandige manier gebeurt: een migrant hoort toegevoegde waarde te leveren en volledig inpasbaar te zijn. Niet ideologie, EU- of VN-dictaat maar resultaat op de vloer bepaalt ritme en continuïteit van migratie…

Een massale influx van mensen met een incompatibele cultuur leidt onherroepelijk tot fricties en problemen.


VERPAUPERING EN VERVAL

Het zijn dus foute frequenties en falende forums (media in de rol van propagandakanalen) die van ons land maken wat het nu is: een land dat niet meer werkt. Volk en politiek, alsook politici onderling zitten in een verschillende realiteit, een andere matrix. Over alle items zijn de tegenstellingen immens: begroting, fiscaliteit, migratie, arbeidsmarkt, defensie, staatshervorming, abortus, euthanasie enzovoort. Een bangelijk groeiende staatsschuld hangt als een natte dweil over de natie.

Onze steden verpauperen, verturken, arabiseren, reflecteren souks uit het Midden-Oosten. In groeiende mate kruitvaten, want bezet door een parallelle samenleving. Op termijn allemaal ingrediënten voor een ‘perfect storm‘.

Infrastructuur en wegennet liggen er op vele plaatsen afgebladderd en belabberd bij, een beschaafd land onwaardig. De lasten op arbeid zijn torenhoog, de pensioenen beschamend laag.

Per capita financieren wij de duurste politieke industrie ter wereld en krijgen er véél te weinig voor in de plaats. Politiekers gedragen zich als pauwen. Visie en politieke moed is de meesten vreemd, want de koers wordt toch bepaald door globalisten in Davos en New York. So what?

Laten wij de elites in Davos zomaar ónze toekomst uitstippelen? Onze ‘verkozenen’ vinden van wel.


De stem van het volk wordt gesmoord in een poel van politieke correctheid. Stemmen wordt het volk niet gegund want het verdict mag er niet zijn, dat leidt tot een irritante stoelendans. Allemaal een democratie onwaardig. De media tenslotte zijn verworden tot propagandakanalen van het establishment. Indoctrinatie druipt zo van televisieschermen en gazetten af.

OP EEN DRIELANDENPUNT

In weerwil van wie het niet geweten wil hebben: wij staan op een drielandenpunt waar urgent een vitale toekomstkeuze dient gemaakt: in welk soort land willen wij leven?

Optie 1: we laten alles bij het oude, klungelen verder met een disfunctioneel bestel, houden hout vast en hopen op een mirakel. Optie 2: we kiezen voor een complete boedelscheiding koste wat kost, incasseren de consequenties en maken er het beste van. Optie 3: we trekken resoluut de kaart van een unitair België met één grote kieskring, een land met louter culturele regio’s en slechts één regering, parlement en senaat.

Onder het motto ‘Never let a good crisis go to waste‘ (corona) is dit wel hét uitgelezen moment om de bevolking hierover grondig te informeren met het oog op een grote volksraadpleging. Wat ook de uitslag moge zijn, slechter dan de totale impasse die nu voorligt kan het nooit worden.

 


NUTTIGE LINKS: