De ’two-state solution’ was nooit een valabele optie…

De nakende annexatie van joodse nederzettingen in Judea & Samaria (aka The West Bank) door de Israëlische staat wordt in ‘progressieve media’ omschreven als het definitieve einde van het vredesproces, alsook het vredig samenleven van Israëliërs en lokale Arabieren (Palestijnen).

Vraag is over welk vredesproces de media en Westerse politici het feitelijk hebben? Immers, de ’two-state solution’ (tweestatenoplossing) is al langer dood en begraven.

OSLO WAS LOUTER EEN ‘HUDNA’

Aanvankelijk, in de jaren negentig van vorige eeuw, was er hoop en perspectief. Met als hoogtepunt de ondertekening van de Oslo Akkoorden op 13 september 1993 door wijlen Yitzhak Rabin en Yasser Arafat.

Die hoop verdween echter als sneeuw voor de zon toen de Palestijnen gaandeweg overgingen tot het plegen van bloedige aanslagen en het orchestreren van intifada’s. Oslo betekende voor Yasser Arafat – terloops een Egyptenaar – blijkbaar niet meer dan een ‘hudna‘: islamisten mogen vanuit hun ideologie een wapenstilstand aanvaarden, gesteld dat hij niet langer duurt dan tien jaar. Vervolgens kiest men weer voor geweld (jihad), om alzo meer concessies af te dwingen…

Ondanks de jihadistische aanslagen waren de Israëliërs alsnog bereid te onderhandelen en extra tegemoetkomingen te doen.

Tijdens de Camp David 2000-top bood Ehud Barak de vorming van een Palestijnse staat aan met als grondgebied 94% van de West Bank en de volledige Gaza-strip. Israël zou bovendien een snelweg voorzien die beide territoria met mekaar zou verbinden. De onderhandelingen met Arafat liepen op niets uit.

Toenmalig premier Ariel Sharon beval in 2005 eenzijdig de volledige terugtrekking uit de Gaza-strip.

Nadien bood zijn opvolger Ehud Olmert in 2008 de Palestijnen ‘an offer they can’t refuse‘ aan: Israël zou zowat de hele Westelijke Jordaanoever afstaan, een soevereine Palestijnse hoofdstad in Jeruzalem accepteren en de Israëlische soevereiniteit van de Tempelberg en de Oude Stad overdragen. Anders gezegd: Olmert kwam tegemoet aan zowat álle Palestijnse wensen en eisen.

Dit genereus voorstel werd echter afgewezen door Arafat’s opvolger PA-president Mahmoud Abbas, terloops een Syriër. Waarmee eens te meer onderstreept werd dat het de Palestijnen niet per se om land of de oprichting van een eigen staat te doen is, dan wel om de totale vernietiging van de Joodse staat en zijn volk (‘Free Palestine from the River to the Sea‘)…

EEN NIEUWE REALITEIT AAN DE HORIZON

Israël staat voor een dilemma: ofwel de aanslepende patstelling nog enkele decennia verderzetten, ofwel de status quo doorbreken en eenzijdig een nieuwe realiteit creëren. De tijd dringt want de termijn van president Trump, die de joodse staat genegen is, loopt in november af en mocht hij niet herverkozen worden ‘zal de Amerikaanse steun voor Israël bijlange niet zo groot zijn als nu het geval is’ (dixit Nancy Pelosi).

Zonder vooruitzicht op een onderhandeld akkoord en in de wetenschap dat de Palestijnen hun kinderen blijven opvoeden in een geest van verzet en haat, ligt de keuze voor een annexatie van Judea & Samaria (vanaf 1 juli 2020) voor de hand. Israël wil verdergaan, de toekomst ligt open.

De Palestijnen van hun kant hebben alle kansen gemist en hun krediet verspeeld. In die mate zelfs dat alle omliggende Arabische staten aangeven de annexatie te zullen aanvaarden. De Arabische wereld is de Palestijnse kwestie immers beu als koude pap en heeft Israël liever aan zijn kant temeer nu er een conflict dreigt met Iran...

UPDATE (09/06/20):

Met het vooruitzicht van een definitieve annexatie van Judea & Samaria door Israël, komt de PA (Palestijnse Autoriteit) blijkbaar toch uit zijn schelp, nadat ze tot hiertoe elke onderhandeling van de hand hadden gewezen.

Premier Mohammed Shtayyeh presenteert nu onverwacht een ‘tegenvoorstel‘ aan het ‘Quartet‘ (UN, EU, USA en Rusland) dat intermediëert tussen beide partijen. Het voorstel houdt in dat Palestina een ‘onafhankelijke en demilitariseerde staat’ zal zijn, met slechts kleine aanpassingen aan de huidige grenzen.

‘Wij willen daarmee Israël onder internationale druk zetten’, aldus de premier, die zich gesteund voelt door sommige Europese regeringen.

BEKIJK OOK DEZE VIDEO:

Waarom is er geen Palestijnse staat? Waarom hebben de Palestijnen geen eigen land? Is dat de fout van Israël? Of van de Palestijnen? Of beide? David Brog, Executive Director of the Maccabee Task Force, geeft ons enkele verrassende antwoorden in deze video:

INTERESSANTE LINKS:


(Photo header by Sander Crombach on Unsplash)